بعضی بمب ها صدا ندارند. یا دقیق تر بگویم صدای آنها را همه نمی شنوند. بمب وقتی از هواپیما رها شود، یا از موشک شلیک شود، معمولا صدای بلندی دارد. اما نوعی از بمب هم هست که ظاهرا بی صداست. نه این که واقعا صدا نداشته باشد. صدا دارد. فقط گوش هایی هستند که تصمیم گرفته اند آن را نشنوند.
برای نمونه، دوستان ضد امپریالیست ما گوش بسیار حساسی دارند. به محض آن که بمب های ترامپ در جایی فرود بیاید، حتی اگر هزاران کیلومتر دورتر باشد، گوش این دوستان تیز می شود. فورا بیانیه صادر می کنند. کمپین راه می اندازند. در تظاهرات شرکت می کنند. مقاله می نویسند. هشدار می دهند که مردم ایران قربانی جنگ خواهند شد. و البته در این بخش حق هم دارند. بمب ترامپ اگر فرود بیاید، قرار نیست با مردم شوخی کند.
اما مشکل از جایی شروع می شود که این گوش های حساس ناگهان دچار اختلال انتخابی می شوند. بعضی صداها را عالی می شنوند و بعضی صداها را اصلا نه. مثلا صدای بمب های جمهوری اسلامی. این بمب ها عجیب هستند. نه دود دارند، نه صدای مهیبی برای بعضی گوش ها. برای همین است که بعضی از دوستان ما اصلا متوجه وجودشان نمی شوند. انگار نه انگار که ده ها سال است این بمب ها هر روز روی سر مردم ایران فرود می آید.
نمونه می خواهید؟ کشتار ده ها هزار نفر در ۲ روز ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴. کشتار هزاران زندانی در سال ۱۳۶۸ که حتی دوران محکومیت خود را گذرانده بودند. بی حقوقی کامل نیمی از جمعیت ۹۰ میلیونی ایران، یعنی زنان. قانونی بودن سنگسار و قصاص. تجاوز به زنان در زندان ها. بیکاری مزمن و فقر گسترده. غارت منابع و ثروت های یک کشور. این ها بمب های کوچکی نیستند. اما ظاهرا صدای آنها به گوش برخی نمی رسد. بمب های دیگری هم هست. حمایت مالی و تسلیحاتی از حماس، حزب الله، فاطمیون، حشدالشعبی، حوثی ها و اسد. صدها عملیات تروریستی در گوشه و کنار دنیا. محروم کردن کارگران از ایجاد تشکل. اخراج از کار، زندان و گاهی اعدام کسانی که به دینی غیر از اسلام باور دارند. اصرار بر صدور انقلاب به عراق و ادامه جنگ و کشتار به مدت ۸ سال. لشکرکشی به کردستان. قلع و قمع شوراهای ترکمن صحرا. کودک کشی. کودک همسری. شلیک به هواپیمای مسافربری. شلیک به کارگران خاتون آباد. پرداخت نکردن حقوق بازنشستگان.
اگر بخواهیم فهرست کامل تهیه کنیم، احتمالا باید چند جلد کتاب نوشت. هر کدام از این ها یک بمب است. بمبی که هر روز روی زندگی مردم فرود می آید. اما ظاهرا هنوز برای بعضی گوش ها بی صداست. البته بمب های بی صدا فقط در داخل ایران تولید نمی شوند. در بازار جهانی هم انواع جالبی پیدا می شود. بعضی بمب ها ظاهرشان شبیه بمب های ترامپ و نتانیاهو است، اما ناگهان برای بعضی دوستان صدایشان کاملا متفاوت می شود. مثلا بمب هایی که چین و روسیه به جمهوری اسلامی می فروشند. یا بمب هایی که پوتین در اوکراین استفاده می کند. این بمب ها از نظر فیزیکی همان بمب هستند. همان انفجار، همان مرگ، همان ویرانی. اما ظاهرا در دستگاه شنوایی برخی از تحلیلگران ضد امپریالیست، فرکانس دیگری دارند. نتیجه این می شود که صدایشان شنیده نمی شود.
داستان زیاد پیچیده نیست. اگر گوش سیاسی ما فقط بعضی بمب ها را بشنود و بعضی دیگر را نه، مشکل از بمب ها نیست. مشکل از گوش ماست. کسی که صدای بمب های ترامپ را در جماران می شنود، بهتر است کمی هم گوشش را به داخل پایگاه های جمهوری اسلامی نزدیک کند. آنجا سال ها است که انبار بزرگی از بمب های بی صدا ساخته شده. بمب هایی که هر روز بر سر مردم ایران فرود می آید.
و شاید بد نباشد کسانی که نام چپ را برای خود انتخاب کرده اند، قبل از هر چیز یادشان باشد که چپ قرار بود صدای مردم باشد. نه دستگاه حذف صداهای نامطلوب. چپی که صدای بمب های حکومت دلخواهش را نمی شنود، نه تنها به مردم کمکی نمی کند، بلکه نام چپ را هم بدجوری خراب می کند.
۱۲ مارس ۲۰۲۶
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر