جمهوری اسلامی
بار دیگر نشان داد که تنها زبانش، زبان سرکوب و اعدام است. عارف خوشکار را پس از ۳
سال و ۸ ماه زندان و شکنجه، در ۲۴ تیر ۱۴۰۵ اعدام کردند. جوانی که در جریان خیزش
"زن، زندگی، آزادی" دستگیر شد و اکنون جانش را گرفتند تا پیامی از وحشت
به جامعه بفرستند.
این حکومت خوب می
داند که مشروعیتش را از دست داده و مردم در انتظار پایان آن هستند. به همین دلیل،
هر بار که احساس خطر می کند، طناب دار را محکم تر می کشد. خیال می کند با کشتن
معترضان، می تواند خشم جامعه را خاموش کند و مردم را به سکوت وادارد. اما تاریخ بارها
نشان داده است که حکومت هایی که بقای خود را بر جنازه انسان ها بنا می کنند،
سرانجام زیر همان نفرتی دفن می شوند که خود آفریده اند. اعدام عارف خوشکار نه
نشانه قدرت، بلکه نشانه ترس عمیق حکومتی است که از جامعه وحشت دارد. اعدام، جامعه را مرعوب نخواهد کرد. هر طناب داری
که بر گردن یک معترض انداخته می شود، نفرت از این حکومت را عمیق تر و اراده مردم
برای پایان دادن به آن را محکم تر می کند. جمهوری اسلامی اگر گمان می کند می تواند
بر روی جنازه معترضان حکومت کند، در توهمی هولناک به سر می برد. جامعه ای که برای
آزادی به پا خاسته است، با اعدام عقب نخواهد نشست.
۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر