۱۴۰۳ دی ۱۰, دوشنبه

سوریه: پروسه ای که باید طی شود

سقوط بشار اسد باعث خوشحالی و شادی زیادی شده است؛ در عین حال قدرت گرفتن نیروهای اسلامی به درست نگرانی‌هایی را باعث گردیده. من در نوشته "سوریه ای شدن سوریه" گفتم که اتفاقات این دوره سوریه، ادامه اتفاقات و اعتراضات بهار عربی هستند. من هنوز هم بر این عقیده ام که اتفاقات سوریه و سقوط دولت بشار اسد، حاصل ادامه بهار عربی است. در تحلیل‌ها دیده ام که گفته می شود سقوط اسد همانند تار و مار شدن حماس و حزب الله، یکی از پیامدهای ۷ اکتبر است. این هم می تواند باشد؛ منتها استدلال من این است که اگر بهار عربی ۲۰۱۱ باعث اعتراضات و شورش‌های سوریه نمی شد، احتمال اینکه سوریه به دنبال حمله ۷ اکتبر و جنگ، بمب باران و موشک پرانی های بعدی، دچار این تحولات بشود، نزدیک به صفر می بود. اما این بحثی است که ربط مستقیمی به یادداشت زیر ندارد.

از هفت هشت کشوری که به دنبال اضمحلال امپراطوری عثمانی ایجاد شدند، سوریه هم همانند بقیه هیچوقت به یک ثبات سیاسی نسبی دست نیافت. جنگ و نزاع بین دسته‌جات و باندهای مختلف ناسیونالیست و اسلامی که باعث به قدرت رانده شدن خانواده اسد شد، تا همین دو روز پیش ادامه داشت. نیروهای اسلامی، بطور مشخص اخوان المسلین، در سوریه یک نیروی قوی بود که در دهه ۸۰ قرن گذشته تا دو قدمی قدرت گیری به پیش رفتند. گرچه حافظ اسد در شهر حما در سرکوبی که بیش از ۴۰ هزار کشته بر جای گذاشته رمق آن را گرفت، اما این سرکوب هم، همانند همه سرکوب‌های دیگر، فقط می توانست یک جنبش را برای یک دوره کوتاهی به عقب براند. شاید کارشناسان این عرصه بتوانند توضیح دهند که نقاط مشترک و اختلاف جبهه النصر و هیات تحریر شام با اخوان مسلمین دهه ۸۰ قرن گذشته چه ها هستند، اما تا جائی که به جنبش اسلامی برمی گردد، نسبت به دیگر جنبش‌ها در سوریه هم دست بالا داشت و هم متشکل و سازمانیافته تر بوده است.

با همه اینها و با اینکه ما پتانسیل وحشی بودن یک نیروی اسلامی را خودمان خوب می شناسیم و تجربه کرده ایم، اما حکومت خانواده بشار اسد بیشترین شایسته سرنگونی را داشت. حکومتی که فقط از سال ۲۰۱۱ تا امروز بیش از نیم میلیون شهروند آن کشور را به قتل رسانده و بنابر آمارهای زیادی، بیش از ۱۰ میلیون جمعیت آن کشور را آواره کرده است. وحشیانه ترین شکنجه ها را بر علیه زندانیان سیاسی اعمال داشت. همه اینها فقط برای اینکه این خانواده و حلقه مفتخور و آدمکش دور و بر او بتوانند در قدرت بمانند! بعدا در سوریه چه اتفاقاتی خواهند افتاد و حکومت کنونی چگونه می تواند باشد، همه بستگی به توازن قوا در خود سوریه خواهد داشت. اینکه مردم اجازه بدهند به دنبال بشار اسد تعدادی دیگر زندگیشان را ناامن کنند و یا با جان و آینده شان بازی کنند، مسائلی هستند که در آینده جواب خواهند گرفت. اما خودکشی از ترس از مرگ کاری عاقلانه نیست.

از وحشیگری آن حکومت در سرکوب شهروندان سوریه که بگذریم، حکومت اسد را باید همچنین بعنوان ستونی مهم، اصلی و فعال از حامیان منطقه ای جمهوری اسلامی، که پدر خوانده اسلام سیاسی در منطقه و حامی تروریسم سازمانیافته است، نیز یاد کرد. سقوط اسد و حکومت فاسد و سرکوبگر او، مردم ایران را یک گام بلند به سرنگون کردن جمهوری جنایت پیشه اسلامی نزدیک می کند. خود سرنگونی رژیم اسلامی و قدرت گرفتن نیروهای مترقی و چپ در ایران، می تواند کمکی باشد برای به عقب راندن ارتجاع اسلامی در سوریه و در کل منطقه.

۹ دسامبر ۲۰۱۴



سوریه ای شدن سوریه

اتفاقات این دور سوریه، بسیاری از کسانی که عمری را در انتظار تغییر به سر برده اند، بسیار محافظه کار و سردرگم کرده است. اخبار - عمدتا منتشره از رسانه های غربی - حاکی از این است که نیروهایی که دست بالا را در این درگیریها داشته اند، منشعبین القاعده و بازماندگان داعش هستند. قدرت گرفتن اینها هر کسی را قاعدتا باید نگران کند. منتها بشار اسد و متحدین او، از جمله جمهوری اسلامی، حزب الله و پوتین آنقدر منفور هستند که در این حمله، مقاومتی از طرف مردم بر علیه تسخیر شهر حلب انجام نگرفته و گفته می‌شود مردم شهر از سقوط شهر توسط نیروهای دولت بشار اسد، ابراز خوشحالی و استقبال هم کرده اند.

اعتراضات بهار عربی در سوریه با مشت آهنین بشار اسد، و بخصوص با کمک نیروهای نظامی جمهوری اسلامی و حزب الله لبنان روبرو شد که حداقل نیم میلیون نفر در این اعتراضات جان خود را از دست دادند. حداقل ۶ میلیون نفر از مردم سوریه آواره شدند. این وضعیت به درست بشار اسد را منفورترین جانور درنده خوی آن کشور کرده است که برای اینکه در قدرت بماند گفته است تا جان آخرین نفر از معترضین را هم خواهد گرفت.

فاکتورهای اینکه ترکیب نیروهای شرکت کننده در اتفاقات این دوره چگونه است و چه سرنوشتی در انتظار مردم می‌تواند باشد را باید به تحلیل و بحثهای آینده موکول کرد. این نوشته را به نکات دیگری اختصاص داده ام.

***

سئوالی که در چنین مواقعی ذهن من را به خود مشغول می‌کند این است که کمونیستها چگونه باید برخورد کنند؟ از نظر من در چنین مواقعی، که اعتراضات و قیام‌هایی در جریان هستند، مردم به طرق مختلفی درگیرند. نیروهای ارتجاعی و داعشی هم به اضافه آمریکا و متحدینش، واضح است که کار خودشان را می‌کنند که سعی خواهند کرد رهبری اعتراضات را به دست بگیرند. موقعیت سوریه ادامه یکی از انقلابات بهار عربی است. یک نیروی فعال درگیر در مسائل سیاسی یا باید طرف انقلاب باشد و یا هم طرف اعتراضات! نیروی سومی که می‌گوید "نه این و نه آن" اینجا در واقع بی طرف است که معمولا هم حاصل این بی طرفی به جیب دولت و نیروهای سرکوب آن می‌رود. "نه این و نه آن" برای یک نیروی دخیل کمونیست باید در کمپ مخالفین دولت باشد که می‌گوید می‌خواهم بشار اسد را بیاندازم، اما با اسلامی‌ها هم جنگ می‌کنم که جامعه را به عقب نبرند. کسی که می‌گوید "با اسلامی‌ها می‌جنگم که جامعه را به عقب نبرند و این به عقب نرفتن وضعیت حاکم است"، در واقع در لیگ اسد/قاسم سلیمانی‌ها توپ می‌زند.

گفتم که موقعیت امروز سوریه ادامه اعتراضات معروف به "بهار عربی" است. آنچه که می‌خواهم روی آن تاکید کنم این است که یک جنگ خارجی، یعنی نیروئی خارجی برای برانداختن دولت اسد این وضعیت را طراحی نکرده است، حتی اگر دولت ترکیه و بعضی دول دیگر سخت درگیر و حمایت کننده نیروهای اسلامی درگیر در این وضعیت هم باشند. این وضعیت همانند رژیم چنج در عراق نیست که آمریکا و متحدینش رفتند با یک جنگ رژیم صدام حسین را تار و مار کردند و سعی کردند رژیم مطلوب خودشان را آنجا سر کار بیاورند. انقلابات واقعیتهای عینی هستند که از دل جامعه بیرون آمده اند و باید با آن روبرو شد. مردم اعتراض می‌کنند و نیروهای سیاسی مختلفی خودشان را سازمان می‌دهند و سعی می‌کنند انقلابات را به سمتی ببرند که اهداف آنها را به قدرت نزدیک کند. کمونیستها هم که در آغاز اعتراضات حضور دارند مردم را سازمان می‌دهند و با درگیر شدن و اقدامات و کارهای خودشان است که مردم را از نیروهای مرتجعی که در انقلاب شرکت کرده اند دور می‌کنند و به دور خودشان گرد می‌آورند. در دور اول اعتراضات هم، کمونیستها و نیروهای مترقی کمیته‌های مقاومت تشکیل داده و محلات را سازمان می‌دادند. به درمان زخمی‌ها پرداختند و اخبار اعتراضات را آنطور که بود منعکس می‌کردند. شاید بعضی کمونیستها منتظر روزی بمانند که همه شرایط برای رهبری آنها حاضرند، اما مردمی که جانشان به لبشان رسیده، چنین انتظاری را نمی‌کشند. کمونیستها و نیروهای مترقی‌ای که لزوما نه خود را کمونیست می‌دانند و نه دوست دارند چنین خطاب بشوند، این انقلاب را ادامه خواهند داد و سعی می‌کنند نگذارند اسلامیستها به قدرت برسند؛ اما من فکر می‌کنم که در ادامه این وضعیت حتی اگر داعشی‌ها را هم به قدرت برساند، خزیدن زیر پرچم بشار اسد و خامنه ای گناهی نابخشودنی است که یک کمونیست می‌تواند مرتکب شود!

۳ دسامبر ۲۰۲۴



۱۴۰۳ آذر ۸, پنجشنبه

چرائی جامعه بی رحم

در استاتوس قبلی خاطره تلخی از ابراز بی رحمی خانمی را بازگو کردم. اما من از آدم‌هایی نیستم که باور داشته باشم انسان‌ها ذاتا بی رحم باشند. بی رحمی مثل بسیاری از خصوصیاتی که در طول عمرمان نصیبمان می شوند، حاصل شرایطی است که در آن بزرگ می شویم. در یک حالت عادی بدون مشکلاتی که امروز و دیروز برخورد و شخصیت ما را شکل داده باشند، هیچکسی از سلاخی کودکی و کودکانی ابراز خوشحالی نمی کند. اما چرا آن خانم هیچگونه ابراز همدردی با کودکان در غزه نمی کرد، بلکه آروزی کشته شدن بیشترشان را هم کرد؟

در آن کیس مشخص با کسی طرفیم که زن است، پناهنده/مهاجر است، در کاری با دستمزد و مزایای پائین مشغول کار است و مهمتر از همه این فاکتورها، مهاجری از ایران است. زن، که همه چیزش در ایران پایمال می شود؛ به درس و تحصیل روی می آورد که نهایتا با بیکاری مواجه می شود؛ مجبور به مهاجرت به این امید می‌شود که روزگار بهتری در انتظارش است، که نمی شود. در جامعه ای آروزها و زندگی اش بر باد رفته اند که دائم شنیده است از مردمی دیگر – فلسطینی – دفاع می شود. او که می بیند همه چیزش را ظاهرا فدای کسان دیگری می کنند از خود می پرسد که برای من چه کرده اید؟ بخاطر فلسطین زندگی من را تباه کرده اید و شنیده است اعتراضش توسط حزب الله (که آن هم به نوعی به فلسطین ربط داده می شود) سرکوب می شود، خود بخود یک احساس تنفر در او شروع به رشد می کند که جائی خودش را بروز می دهد. در جامعه ای بزرگ شده است که دائم شنیده از فلان مسلمان در افغانستان، بهمان مسلمان در یمن، فلان کشت و کشتار بخاطر اسلام در سوریه و عراق و فلسطین و لبنان و اینجا و آنجا دفاع شده و منابع کشورش را خالی کرده اند، خود بخود دیگرستیز می شود.

وظیفه ما این است که خونسردی خودمان را حفظ کنیم که من قادر بودم با او بحث نکنم و مقابله به مثل نکنم. در وقت دیگری، که حتما دست خواهد داد، با او بر سر این وضعیت بحث خواهم کرد که شاید منطقی در رفتارش است که من متوجه نمی شوم.


جامعه ای بی رحم

تو صف بودم که هزینه وسایلی را که برداشته بودم بپردازم. آقای اروپائی الاصل مسنی یک گل پاپی که کنار دست فروشنده بود، و نشانه بزرگداشت نظامیان است که در ماه نوامبر بزرگ داشته می شود، برداشت و مبلغی را تو صندوق مختص به آن واریز کرد. ظاهرا مبلغ هنگفتی بود. خانم فروشنده که یک ایرانی بود، نمی دانست این گل پاپی نشانه چیست. سلام کردم. گفت که این گل پاپی چیست؟ من هم که وقت زیادی برای توضیح ماجرا نداشتم، گفتم که اون پولی که بابت این جمع میشه، می برند هزینه بمب کنند که بریزند روی سر کودکان غزه! گفت: کار خوبی می کنند! کاری که سالها پیش باید می کردند، الان دارند می کنند. اصلا ما باید قبل از اینکه اسرائیل امروز بکند، می کردیم و از دست این وحشی ها خلاص می شدیم!

انگار یادش رفته بود که کجاست و چرا باید بعنوان یک فروشنده ای که حقوقش احتمالا کمی بیشتر از حداقل دستمزد است، با کسی که مخالف کشت و کشتار کودکان و وضعیت بوجود آمده در منطقه است، اینگونه با حرارت حرف بزند.

چیزی نگفتم و خداحافظی کردم.

روز بعد آن خاطره را با یک دوست فلسطینی ام مطرح کردم. او قبل از اینکه برایش این خاطره را مطرح کنم، از برخورد ایرانی ها با اعراب می گفت و گفت چنان از خودراضی هستند که انگار هیچ کس دیگری آدم نیست و گفت که بخش زیادی از ایرانی ها متاسفانه نمی توانند حساب اسلام را از اعراب جدا کنند. وقتی که براش خاطره ام را با آن خانم فروشنده گفتم، هاج و واج مانده و برای لحظه ای تمام حواسش را از دست داده بود. دقایقی سکوت کردیم. به آرامی گفت که عجب دنیای بی رحمی را داریم به ارث می بریم. به علامت تایید سرم را تکان دادم.

۱۴۰۳ آبان ۲۹, سه‌شنبه

کمونیسم را چگونه متوجه شده ام!

مدتها بود که می خواستم تسویه حسابی که با کمونیسم جهان سوم کرده بودم را جائی بنویسم. باید با پاسخ به این سئوال که "من کمونیسم را چگونه می فهمم؟" شروع کنم.

تغيير جهان و ايجاد دنيايى بهتر يک اميد و آرمان هميشگى انسانها در طول تاريخ جامعه بشرى بوده است. زندگى واقعى و عمل روزمره توده هاى وسيع مردم همواره حاکى از يک اميد و باور عميق به امکان پذيرى و حتى اجتناب ناپذيرى يک آينده بهتر است. اين اميد که دنياى فردا ميتواند از محروميت ها و مشقات و کمبودها و زشتى هاى امروز رها باشد، اين اعتقاد که عمل امروز انسان ها، چه جمعى و چه فردى، در تعيين چند و چون دنياى فردا موثر است، يک نگرش ريشه دار و قدرتمند در جامعه است که زندگى و حرکت توده هاى وسيع مردم را جهت ميدهد. برای من کمونيسم قبل از هر چيز به اينجا تعلق دارد، به اميد و اعتقاد انسان هاى بيشمار و نسلهاى پى در پى به اينکه ساختن يک آينده بهتر، يک جهان بهتر، بدست خود انسان، ضرورى و ميسر است. کمونيسم براى من جنبشى براى دگرگونى جهان و برپايى جامعه اى آزاد، برابر، انسانى و مرفه است. با این همه، سئوال این است که در این مدت دویست سیصد سال گذشته که ایده‌های کمونیستی مدون شده و صدها هزار فعال سیاسی برای ایجاد جامعه ای کمونیستی حزب درست کردند، فعالیت کردند و جانشان را هم دادند، کمونیسم چه تغییر محسوسی در زندگی انسانها ایجاد کرده؟ می توانم توضیح بدهم که فشار کمونیسم و فعالیت فعالین کمونیست باعث وضع چه قوانینی شده اند. می توانم توضیح بدهم که فعالیت کمونیستها در روسیه، آلمان، فرانسه، ویتنام، کوبا، چین و امثال آن چه تغییرات محسوسی را در زندگی مردم ایجاد کرده است. اما اگر از یک شهروند غیرسیاسی بپرسید که کمونیسم چه تغییراتی را در زندگی او باعث شده، به احتمال زیاد سرکوبهای متداول در شوروی، چین و کره را یادت می آورد. حتما همدستی چپها با اسلامیون در ایران را یادت می آورد. حتما هم جنبشی بودن چپهای جهان سوم با دیکتاتورهایی همچون قذافی، اسد، پوتین، جمهوری اسلامی و امثال این جانوران را یادت خواهد آورد؛ و حق هم دارد!

رفیقی برای من نوشته بود که فلانی به چپها فحش داده است. در جوابش نوشتم که مردم ایران علی العموم چپ را در حزب توده، فدائیان خلق، پیکار و راه کارگر و امثال هم دیده بودند و من هم به این چپ فحش می دهم. این همان چپی بود که تظاهرات زنان بر علیه فرمان خمینی را رها کرد که خمینی آن را سرکوب کند. همان چپی است که به بهانه دفاع از حق مردم فلسطین، دارد از اسلامیون در منطقه حمایت می کند. همان چپی است که بخاطر ضدیتش با آمریکا، برای کشتار مردم اوکرائین هورا می کشد. همان چپی است که بخاطر حفظ تمامیت ارضی، از دفاع از آموزش به زبان مادری کودکان طفره می رود. همان چپی است که از سرنگونی جمهوری اسلامی وحشت دارد و دائم به خودشان یادآوری می کنند که مواظب باشید در تظاهرات‌های خارج کشور شعاری علیه جمهوری اسلامی ندهید!

جای دیگری در جواب به دوستی نوشتم: من کمونیسم را اینجوری نفهمیده ام که بخصوص در موقعیتی مثل امروز ایران چه کسی به ما نزدیک است، چه کسی فدائی بوده و اینگونه چیزها. ما تعدادی آدم در یک حزب هستیم با نظراتی شسته رفته و یکدست. بقیه آدمها تا یک جائی به ما نزدیکند و از مواضعی از حزب ما حمایت می‌کنند و در مورد بعضی های دیگر ابهام و سئوال دارند. ما باید جنبشی فکر کنیم که چه کاری از چه کسی ما را به اهدافمان نزدیک می‌کند. من بسياري از کارهای امثال مسی علی‌نژاد را به همه کارهای مائوئیستها ترجيح میدهم. بسیاری از برخورد و کارهای لیبرال ها و دموکراسی خواهان را به همه چیز چپ توده ایستی که برای هر کسی که از سینوار و حماس دفاع می کند، دست می زند، ترجيح میدهم. امثال اسماعیلیون را به همه چیز چپ طرفداران اسلامیون در فلسطین و پوتین ترجيح میدهم. کلا فکر میکنم که اگر اینطوری برخورد نکنیم ما هم یک گروه حاشیه ای دیگر در میان ده‌ها فرقه دیگر خواهیم بود.

جریان و حزبی که به هر درجه ای با احزاب و سازمان‌های بازمانده از افکار توده ایستی ۵۷ احساس نزدیکی کند و نتوانسته باشد فاصله خود را با آن ایدئولوژی به جامعه نشان داده باشد، می بازد. نشست و برخاست با آن جریانات، برای یک جریان و حزبی که هیچگونه سنخیتی با آن چپ ندارد، سم است. مردم اینها را تعدادی آدم که هیچگونه کار مثبتی در پرونده خودشان ندارند، می شناسند و اگر ما بخواهیم کاری بکنیم و کمونیسم را بار دیگری به همان جائی که باید باشد برگردانیم، باید با این به اصطلاح چپ تسویه حساب کنیم.

۲۰ نوامبر ۲۰۲۴

عصر ترامپیسم

پیروزی دانلد ترامپ تحلیلگران، فعالین و کارشناسان سیاسی زیادی را که سرشان در زندگی روزمره مردم نیست و بخصوص در خارج از مرزهای آمریکا، شوک زده کرد. در آمریکا و حتی در میان استراتژیست‌های حزب دمکرات هم، انتظار آن می رفت که ترامپ کاندید آنها را شکست بدهد.



صفت‌های زیادی را درباره ترامپ بکار برده اند؛ دروغگو، زن ستیز، راسیست، متهم جنائی، کلاهبردار، بی پروا به معنی منفی اش و دهها صفت دیگری که کسی از شنیدن آنها درباره خودش خوشحال نخواهد شد. برای من سئوال این است که چرا بیش از نصف رای دهندگان ایالات متحده آمریکا به او رای دادند؟ نزدیک به ۷۳ میلیون نفر! از میان پناهندگانی که او هر بار روی سن رفت، بر علیه آنها حرف زد. از میان کارگران که او و آنها متعلق به دو دنیای متفاوتی هستند و هر دوی آنها هم این را می دانند. از میان رنگین پوستان که او هر بار فرصت یافت علنا آنها را تحقیر کرد. درمناظره تلویزیونی به صراحت گفت که مهاجران در فلان شهر آمریکا سگ و گربه سر می برند و می خورند. ترامپ، بقول مارکس در هیجدهم برومیر لوئی بناپارت، چهره کریه و واقعی و بدون پرده نظم اقتصادی حاکم این دنیاست.

بعضا می گویند ترامپ برنده نبود؛ کاملا هریس و جو بایدن بازنده بودند. چهار سال زمام امور را در دست داشتند و مردم می دیدند که وضعیت معیشتی شان فقط رو به وخامت می رود. از زمان ریاست جمهوری دور اول ترامپ تا نوامبر ۲۰۲۴، مایحتاج اولیه معیشت زندگی بیش از ۲۵ درصد افزایش یافته اند. اجاره مسکن هم نزدیک به ۲۴ درصد افزایش یافته. کاملا هریس و حلقه دور و بر ایشان و همچنین فعالین سیاسی دیگر هم، از آمدن صدای پای فاشیسم گفتند. گفتند که ترامپ می خواهد حقوق مردم را ازشان بگیرد و یا محدود کند. درباره حمله احتمالی او به حقوق زنان، پناهندگان/مهاجران و همجنسگرایان حرف زیادی زده شد. درباره در مخاطره بودن دمکراسی حرف زده شد. اما مردمی که زندگی زیر سیطره سیاستهای بایدن – هریس را تجربه می کردند، گوششان به هشدارهایی که شاید ترامپ این و یا آن کار را بکند، بدهکار نبود. از آنچه که جلویشان بود راضی نبودند. اعراب و مسلمانان طرفدار فلسطین به ترامپ رای دادند که شاید نتانیاهو را زیر فشار بگذارد که نسل کشی در غزه را متوقف کند. یهودیان طرفدار دولت نتانیاهو به او رای دادند چرا که از حمایت ناکافی بایدن – هریس از دولت نتانیاهو راضی نبودند. کارگران از موقعیت کاری و معیشتی خود راضی نیستند. بالاخره کسی از هریس و ادامه این وضعیت راضی نبود.همه می خواستند اوضاع تغییر کند. بقول مارکس در هیجده برومیر لوئی بناپارت: "نمی‌توانند خودشان را نمایندگی کنند؛ باید نمایندگی شوند." و این تمام بحث است.

چپ مستقل، چپی که تمام تخم مرغ‌هایش را تو سبد حزب دمکرات نریخته بود، جائی پیدایش نبود. چپی که در کمپین انتخاباتی برنی ساندرز، اوکاسیو کورتر و کاشما سوانت خیلی فعال بود و جامعه را خلاف جریان سازمان می داد، غایب بود. کمونیست‌ها و سوسیالیست‌هایی که رسالتشان سازمان دادن جامعه برای تغییر است، نمی توانند به افشای ترامپ و سیاست‌هایش بسنده کنند. نمی توانند فقط موضع بگیرند و با آمدن امثال ترامپ سوگواری کنند. در جامعه شناسی سیاسی می گویند که اگر کسی بتواند ۵ درصد جامعه را با خود داشته باشد می تواند خیلی کارها را خلاف جریان انجام بدهد. من می گویم چگونه است که چپ این جامعه نتوانست توجه ۵ درصد این جامعه را به خود جلب کند و گذاشت صدای مطالبات جنبش اشغال در هیاهوی ترامپ - هریس خاموش شود.

جامعه آمریکا و دنیا هم؛ از آنجا که آمریکا جایگاه ویژه ای در سیاست جهان دارد، باید منتظر تلاطمات تندی باشند. اما آن درسی را که می شود از انتخاب دانلد ترامپ گرفت این است که برای دور دیگری که با ان روبرو خواهیم شد، چگونه سازمان بیابیم؟ چگونه سازمان بدهیم؟ سئوال و معضلی که از همین امروز باید برایش آماده شد.

۷ نوامبر ۲۰۲۴


۱۴۰۳ آبان ۱۱, جمعه

یک یادآوری دیگر

چندی پیش مطلبی دیدم که یکی از طرفداران حزب الله روی دیوار فیسبوکش گذاشته بود با عنوان "سنوار عروج انسانیت بود". این مطلب امضای "سازمان تدارک کمونیستی" را بر خود داشت. بعد از مشورت با گوگول متوجه شدم که "سازمان تدارک ..." نام مستعاری است که بهمن شفیق برای بعضی از نوشته هایش انتخاب می‌کند. نوشته با ستایش از یحیی سنوار و حماس، و با مقایسه سنوار با آلنده، چه گورا، پویان و این و آن، او را بطور قهرمانانه ای به عنوان نمادی از مقاومت در برابر سرمایه داری و امپریالیسم توصیف می کند و حماس را بخاطر پرورش چنین کسانی ستایش و همبستگی خود را با آن اعلام می کند.

اینجا هدف من نه نقد مطلب بهمن شفیق است و نه افشای او؛ چرا که او خود ابائی از اعلام همبستگی با حماس و حزب الله ندارد. هدف من یادآوری آن تاریخی است که او در سال ۱۹۹۹ با این پز مخالفت خودش را با حزب کمونیست کارگری اعلام کرد که او می خواهد برود یک انترناسیونال کمونیست کارگری ایجاد کند! البته یکی همان موقع بهش گفت که بهمن شفیق یک تز دارد و یک عالمه توهم به خودش! بعد از جدائی البته که سریع رفت سراغ احمدی نژاد که امیر کبیر دوران معاصر ایران است و ال و بل. از بهمن شفیق بعدا در کنگره یکی از احزاب که امروز آنها هم، البته خجولانه، از سنوار و حماس دفاع می کنند، تجلیل شد و نفر اول آن حزب به اعضای حزبشان گفت که بروید نوشته های بهمن شفیق را بخوانید. شفیق البته بعدا علنا به او پیغام داد که عبای طرفداری از منصور حکمت را با صراحت کنار بگذارد، چرا که او هم (نفر اول آن حزب) همان حرفهای بهمن شفیق را می زند. بهمن شفیق بعدا نوشته دیگری نوشت که همان زمان ایرج آذرین گفت بهمن شفیق آخرین نوشته شبهه کمونیستی خودش را منتشر کرد!

یادآوری اینکه بهمن شفیق از کجا (ایجاد انترناسیونال کمونیست کارگری) به کجا (اعلام همبستگی با حماس) رسیده، برای بعضی از چپ‌هایی که ترمزهایشان را چک نمی کنند، شاید مقرون به صرفه باشد.